Counseling is kortdurende, praktische psychosociale hulpverlening door middel van gesprekken. Voor VerkeersCounseling betekent dit dat er gewerkt wordt met doelgerichte, gestructureerde gesprekken op basis van psychosociale therapie en psychologische gespreksvoering, in combinatie mét / of begeleiding tíjdens de praktische lessen.

Een VerkeersCounselor is een gespecialiseerd psychosociaal therapeut/counselor, die nauw samenwerkt met een verkeersgedragtherapeut.

Dit team zorgt er samen voor dat de zelfredzaamheid wordt gestimuleerd en men uiteindelijk (weer) als een volwaardig verkeersdeelnemer op pad kan.

Wanneer VerkeersCounseling
“Vanuit de psychosociale gedachtegang zijn lichaam en geest onlosmakelijk met elkaar verbonden en wordt de mens gezien als één geheel in relatie tot zijn omgeving.

Een VerkeersCounselor kijkt naar de samenhang/wisselwerking van biologische (lichamelijke), psychologische (mentale) en sociale (omgevings) factoren.

Kort gezegd; Lichamelijk: de angst en paniek gevoelens/stoornis. Psychologisch: hoe kijkt men er tegen aan. Sociaal: hoe reageert de omgeving erop. Rij-angst kan niet behandeld worden zonder te kijken naar deze 3 factoren en de samenhang/wisselwerking hiertussen, omdat rij-angst hierdoor ontstaan is en/of in stand wordt gehouden.

“Iedereen kan op een bepaald moment van zijn leven in een situatie terecht komen waardoor hij angst krijgt voor het autorijden…...

Een VerkeersCounselor kan dan uitkomst bieden”.

Rij-angst niet simpelweg te vertalen in angst voor autorijden
Rij-angst kan voortkomen uit verschillende angststoornissen. Wanneer de rij-angst voortkomt uit agorafobie (pleinvrees) spreekt men ook wel over verkeersangst, omdat deze mensen vaak ook niet met het openbaar vervoer durven te reizen en ze niet met een veerpont mee durven.

Ook een fobie kan leiden tot rij-angst. Voorbeelden hiervan zijn claustrofobie en acrofobie. Door deze angsten is men doodsbang voor bruggen, viaducten en tunnels.

Er bestaat ook zoiets als sociale angst. Deze groep met rij-angst vindt het eng dat men in het verkeer te maken heeft met beoordeeld -en waargenomen te worden.

Rij-angst kan ook voortkomen uit een obsessieve-compulsieve stoornis. Men heeft dan allerlei rituelen en dwanghandelingen nodig om zich door het verkeer heen te kunnen manoeuvreren.

Ook een Post Traumatisch Stress Syndroom kan leiden tot rij-angst. Na een verkeersongeval heeft iedereen wel een tijdje wat schrik in de benen, maar bij een PTSS blijft men het ongeval/trauma herbeleven. Men wordt steeds angstiger en vermijdt de plaats van het ongeval en vaak ook alle situaties die er maar enigszins op lijken.

Dan zijn er nog een aantal vormen van rij-angst: angst om een hyperventilatieaanval te krijgen in de auto, bijrijdersangst, angst om te verdwalen, angst om in de auto last te krijgen van de lichamelijke beperking die men heeft. En tenslotte kan men ook rij-angst ontwikkelen omdat men simpelweg te weinig ervaring heeft opgedaan en men niet meer weet of men het nog wel kan?

Leave a Reply